ჩემი ნატვრა!

სულ რომ სხვაზე ლოცულობ,
სულ რომ ითხოვ საერთოს,
სულ ქვეყანას მავედრი,
სულ მავედრი საეროს

იქნებ შენთვის გენატრა
არ გაქვს გულში ოცნება?
გამიმხილე იდუმალ
რა გწადია კელაპტრად.




სანატრელი მართლაც მაქვს,
მაქვს ოცნება რჩეული,
მინდა ფარნავაზ მეფის
ფეხთან ვიყო წვეული,
რომ მეც გავხდე ანბანის
დაბადების ზიარი
სიხარული შევიცნო
დარდსა მუდამ ჩვეული,

ანდა ხოხობი ვიყო,
გულში ისრით დაჭრილი,
ვახტანგ მეფის ხელიდან
ლარ მოჭიმვით ნასროლი
თბილისისთვის პირველი
სიყვარულით დამწვარი
მისი დაარსებისთვის
გულის სრულად დამთმობი.

ანდა ვიყო დოდგორზე,
ბრძოლის ჩავწვდე ყიჟინას,
გამარჯვების სიხარულს
ვეზიარო მე დიდ ხანს,
ერთობით და ლაზათით,
დავამღეროთ ოროლო
მერე ვაზი ჩავყაროთ
და დავლოცოთ ცის ბოლო.


მინდა ვიყო ოცდაერთს
იუნკერთა ბანაკში,
თბილისის დასაცავად
კოჯორ-ტაბახმელაში
მათვის წითელი ტყვიის
ჩემი მკერდით დამჭერი
პირტიტველა ბიჭების
სახლში მშვიდად გამშვები.


სათხოვარი მართლაც მაქვს
მართლაც ბევრი მდომია,
გალაქტიონს სასთუმალს,
მეც რომ ვეჯდე ბოლო ჟამს

მის ფანჯარას დავადო
დიდი ოქროს კლიტენი,
ვარდისფერ გზას ვაშორო
ვუთხრა გენიოსების

დავუყვავო, ვეფერო,
ვათქმევინო ლექსები,
მერე შევსვათ ჩვენ ღვინო
საქართველოს დიდების,

მერე გული მოვულბო
ვიცი მისი ტკივილის
კვლავ დაწეროს ლექსები
სულის, დარდის კივილის.


ეჰ, ხომ ხედავ რამდენი
სათხოვარი მქონია
ისევ ერთს შეგავედრებ,
ერთზე ლოცვა მდომია.

/კახაბერ ჭიჭინაძე/